Zasady wymowy łacińskiej

Język łaciński nie posiada jednolitego systemu wymowy. Za różnice w sposobie wymowy odpowiada przede wszystkim naturalna ewolucja tego języka - od starożytności aż do średniowiecza. Ze względu na rozpowszechnienie w Europie wymowa  łaciny podlegała procesom fonetycznym zachodzącym w różnych językach narodowych, stąd zasady wymowy w różnych krajach mogą się różnić między sobą.  Współcześnie wyróżniamy cztery szkoły wymowy łacińskiej: wymowę restytuowaną (pronuntiatio restituta) oraz trzy podszkoły wymowy tradycyjnej: północnoeuropejską, południowoeuropejską (kościelną) oraz anglosaską. W Polsce najczęściej stosuje się zasady wymowy tradycyjnej z uwzględnieniem cech nabytych wraz z ewolucją języka polskiego.

Wymowa głosek w języku polskim i łacińskim jest zbliżona. Różnice zebrano w tabeli:

głoska wymowa przykład wymowa
c przed samogłoskami e, i, y, æ, œ c medicina medicina
c przed a, o, u oraz przed spółgłoską i na końcu wyrazu k columba

cantor

ecce
kolumba

kantor

ekce
 q (zawsze występuje w połączeniu z u) kw  aqua akwa
ngu  ngw  sanguis

lingua
sangwis

lingwa
 su sw2 suavis swawis
 v w vultus wultus
 æ e1 ætas  etas
 œ e1 pœna pena 
ph  f philosophus  filozofus
 rh  r rhetor retor 
 th  t  theologia  teologia
 s pomiędzy samogłoskami  s rosa roza 
y i mysterium misterium
 x  ks rex reks 


Wyjątkami są takie wyrazy jak: poeta, aer (powietrze), Michael. W tych wyrazach ae oraz oe czyta się oddzielnie.

2 Wyraz suus czytamy [suus]