środa, 18 kwietnia 2012

Okres wielkanocny

Rozpamiętywanie faktu i doniosłości zmartwychwstania Pana Jezusa w nabożeństwie kościelnym nie kończy się wraz z oktawą Wielkanocy, lecz trwa jeszcze kilka tygodni. W starożytności radość ze zmartwychwstania ożywiała zwyczaje liturgicznie przez 50 dni; Tertulian pisze (w 200/6 roku), że w tym czasie nie było żadnych postów, podczas nabożeństw nie klękano, „od Paschy do Pięćdziesiątnicy radujemy się". Po uwzględnieniu tygodnia oktawalnego Zielonych Świąt ośmiotygodniowy okres radosny liturgia nazywa „Czasem Wielkanocnym". W tym czasie częściej niż w innych okresach rozbrzmiewa radosne Alleluja; po lekcji mszalnej począwszy od niedzieli przewodniej nie mówi się Graduału i Alleluja z wierszem, lecz tylko samo Alleluja z dwoma wierszami.





Radosnych niedziel po Wielkanocy jest pięć. Wyróżnia się spośród innych niedziela pierwsza, w którą wypada ósmy dzień oktawy Wielkanocy; nie wolno w nią obchodzić żadnych świąt i jest ona rytu zdwojonego. W Polsce nazywamy ją Niedzielą Przewodnią od przeprowadzania się w porze wiosennej; w późniejszych czasach mówiono „na święty Wojciech". Stara nazwa łacińska była „Dominica post albas (vestes), obecnie „in albis" (vestibus depositis), co wszystko znaczy po złożeniu szat białych; nowoochrzczeni bowiem w tę niedzielę przychodzili na mszę już nie w białych, lecz w zwykłych szatach. Ochrzczonym w lekcji mszalnej przypomina Kościół, aby trwali w wierze Chrystusowej, która da im moc zwyciężyć złość świata; ewangelia opowiada o ukazaniu się Pana Jezusa dnia ósmego po zmartwychwstaniu.
Lekcje mszalne niedziel następnych wzywają do wystrzegania się grzechów wszelkiego rodzaju, by niewierni nie mieli powodu do zgorszenia (3 niedz.). Ewangelie są wyjątkami z mowy Pana Jezusa wygłoszonej do apostołów podczas Ostatniej Wieczerzy; wspominają o odejściu Chrystusa z tego świata i zapowiadają zstąpienie Ducha Świętego.

źródło